Φεστιβάλ

7ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών

7<sup>ο</sup> Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών

Το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών πραγματοποιείται στο πλαίσιο της 17ης ΔΕΒΘ για έβδομη συνεχή χρονιά και φιλοδοξεί να φέρει σε επαφή το κοινό με τη δυναμική νέα γενιά των Ελλήνων και Ελληνίδων λογοτεχνών. Οι ποικίλες εκφάνσεις του ποιητικού λόγου, του μυθιστορήματος, του διηγήματος, της νουβέλας και των υβριδικών τους μορφών παρουσιάζονται και αναδεικνύονται μέσα από μια σειρά συζητήσεων, συνεντεύξεων και αναγνώσεων με τους ίδιους τους συγγραφείς αλλά και με ανθρώπους από όλο το φάσμα της λογοτεχνικής και πνευματικής ζωής του τόπου μας.

Η γλώσσα της ποίησης που στοχάζεται και επινοεί, οι αφηγηματικοί λαβύρινθοι, οι δυναμικές της λογοτεχνικής κατασκευής και τα όριά της, το πολιτικό και το ηθικό, η αλήθεια και η ψευδαίσθηση, η ενηλικίωση και οι δύσκολες παραδοχές της, ο ρεαλισμός και το παράλογο, η Ιστορία και το ατομικό πεπρωμένο ξεδιπλώνονται σε μια σειρά πυκνών παρουσιάσεων.
Στη φετινή 17η ΔΕΒΘ η οποία θα επικεντρωθεί σε ένα εξ ολοκλήρου διαδικτυακό πρόγραμμα διάρκειας έντεκα ημερών (19-29/11), το φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών θα προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και θα κινηθεί γύρω από έναν άξονα τριών ωριαίων παρουσιάσεων-συζητήσεων. Σε αυτές τις συναντήσεις το κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει δώδεκα νέους/ες και νεοεμφανιζόμενους/ες ποιητές/τριες και πεζογράφους και να τους ακούσει να μιλούν ζωντανά, μέσα από σύντομα βίντεο, για το έργο τους, τον τρόπο δουλειάς τους, τη θεματική και την αισθητική των βιβλίων τους, καθώς και να ακούσει σύντομα αποσπάσματα από αυτά. Στον διάλογο που θα προκύψει θα συζητήσουμε για τις πολλαπλές όψεις του σύγχρονου λογοτεχνικού πεδίου, την εναλλακτική μορφή γνώσης που μας προσφέρει η λογοτεχνία, καθώς και τη σημασία της λογοτεχνίας στη ζωή μας μέσα στις αντίξοες και αβέβαιες συνθήκες του παρόντος.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

21/11
14:45
Συζήτηση
Το λογοτεχνικό καλειδοσκόπιο του παρόντος: Η περιπέτεια της μορφής
25/11
16:00
Συζήτηση
Το λογοτεχνικό καλειδοσκόπιο του παρόντος: Μνήμη, βίωμα και γραφή
27/11
17:30
Συζήτηση
Το λογοτεχνικό καλειδοσκόπιο του παρόντος: Το αποτύπωμα του Άλλου

Νέοι
Λογοτέχνες

Σοφία Αλεξανιάν

Η Σοφία Αλεξανιάν γεννήθηκε το 1983 στο Σουχούμι της Αμπχαζίας από μητέρα Αρμένισσα και πατέρα Έλληνα. Το 1995, εξαιτίας του πολέμου του Ναγκόρνο Καραμπάχ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της, καταφεύγοντας στην Ελλάδα όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Μετά από σπουδές υποκριτικής στην Αθήνα και τη Μόσχα πρωταγωνίστησε στο θέατρο και σε τηλεοπτικές σειρές. Το Η ζωή αύριο, η ζωή χτες (εκδόσεις Κέδρος , 2018), υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου του περιοδικού Ο Αναγνώστης, είναι το πρώτο της βιβλίο.

***

Αύγουστος 1992 Εκείνο το καλοκαίρι, λίγο προτού κλείσω τα εννιά μου χρόνια, η μητέρα έπρεπε να δουλέψει σκληρά, ώρες ολόκληρες. Κι εγώ έπρεπε να την αποχωριστώ. Δεν γινόταν να μένω μόνη στο σπίτι όσο εκείνη θα δούλευε. Θα περνούσα, λοιπόν, το καλοκαίρι μου με την αδερφή μου στο βουνό Πετρόφκα. Θυμάμαι αυτό το βουνό πολύ καθαρά. Θυμάμαι πως έτρεχα στα καταπράσινα απέραντα λιβάδια για να προλάβω να στηθώ μαζί με όλους τους κατοίκους του βουνού μπροστά από την οθόνη της ασπρόμαυρης τηλεόρασης στην καλύβα μας και να παρακολουθήσουμε ένα μεξικάνικο σίριαλ με τον τίτλο Και οι πλούσιοι κλαίνε. Ήταν κάτι πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή. Καθήλωνε κάθε απόγευμα, την ίδια ώρα, σχεδόν όλη τη χώρα μπροστά στο ξύλινο κουτί με τις ασπρόμαυρες εικόνες. Στη διαδρομή συναντούσα κι άλλους χωρικούς που είχαν ανέβει για το καλοκαίρι στο βουνό. Όλοι οδεύανε προς τη δική μας καλύβα. Τους άκουγα να ανταλλάσσουν απόψεις σχετικά με την υπόθεση του σίριαλ φωνάζοντας ο ένας στον άλλο εξ αποστάσεως.

Η ζωή αύριο, η ζωή χτες (Κέδρος , 2018)

Θανάσης Γαλανάκης

Ο Θανάσης Γαλανάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993, όπου και ζει. Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολείται με την Ιστορία και τη Θεωρία της Λογοτεχνίας, τη μετάφραση θεωρητικών καὶ λογοτεχνικών κειμένων, και την ποίηση. Μελέτες, μεταφράσεις και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά, φιλολογικὰ και λογοτεχνικὰ περιοδικά, εφημερίδες και ιστότοπους. Πρώτο του βιβλίο, η ποιητικὴ συλλογή Τὰ Καναρίνια (Αθήνα, εκδόσεις Σμίλη, 2019).
Διατηρεί το ιστολόγιο: http://ptinologion.wordpress.com.

***

ΜΕ ΤΗ ΒΑΡΚΑ ΜΟΥ πλέω στὸ διάστημα
τῆς σελίδας ποὺ γράφω καὶ σβήνω.
Γιὰ τὴν ποίηση μοῦ λέν’ ὅλοι «ἄσ’ τη» μὰ
ἔχω χρέος νὰ γράφω γιὰ κεῖνο
τὸ χαμόγελο. Γιὰ μιὰ χλωρόφθαλμη
κορασίδα ποὺ ὀνόμασα Μούσα.
Ὅταν σκέφτομαι ρίμες οἱ ὀφθαλμοὶ
μού διαστέλλονται ὡς ν’ ἀγαποῦσα.
Ὅσο κι ἂν προσπαθήσω, τὸ ἀνείπωτο
τοῦ μοντέρνου μοῦ φέρνει τὴ θλίψη.
Κι ἂν ἡ ποίηση μιὰ μέρα θὰ λείψει
σὰν μπουκάλι στὸ σπίτι ἀπὸ ἡδύποτο,
θά ’χω χάσει τὴν Μούσα γιὰ πάντα.
Ν’ ἀποφεύγονται τέτοια συμβάντα.

Τὰ Καναρίνια (Σμίλη, 2019)

Χάρης Γαρουνιάτης

Ο Χάρης Γαρουνιάτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Το Ροσινιόλ (εκδόσεις Αντίποδες, 2019) είναι το πρώτο του βιβλίο. Ποιήματα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και στο ιστολόγιό του.

***

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΜΙΑ ΠΟΛΗ, ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Πόσα βιβλία αδιάβαστα στα ράφια
πόσες πρωτεύουσες που δεν επισκεφθήκαμε
και πρόσωπα με τα οποία θα μπορούσαμε
να έρθουμε πολύ κοντά, αν τη συνάντηση
δεν αναβάλλαμε επ᾿ άπειρον. Αλλά ίσως
έτσι είναι καλύτερα. Ίσως είναι προτιμότερο
να έχεις μία πόλη, να ξέρεις από στήθους
τα τσιμεντένια ρείθρα της· ένα μοναχά βιβλίο
μια φωνή, στην οποία να επιστρέφεις
όπως στην πόρτα ενός δύσκολου φίλου·
και τώρα, που τα χρόνια επιταχύνουν
κι οι μέρες μας κυλούν απρόθυμα
είναι πλέον ασφαλές να ομολογήσεις
σ᾿ εκείνον που έδωσε ένα πρόσωπο
στ᾿ απρόσωπα αισθήματά σου, πως αυτή
η αδράνεια είναι το αληθινό μας σπίτι.

Ροσινιόλ (Αντίποδες, 2019)

Δημήτρης Γράψας

Ο Δημήτρης Γράψας γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1984. Ζει στην Αθήνα και τη Λευκάδα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φυσικής του ΕΚΠΑ. Τα δύο του βιβλία, η Λευκή Κουρτίνα (2016) και Η γυναίκα του πρωινού τρένου (2018) κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

***

«Ξύπνησες, γιε μου;» με ρώτησε. Κι ύστερα «Έλα κοντά μου να λιαστείς. Ενοστίμισε ο ήλιος. Χειμωνιάζει».

Ήταν η πρώτη μου επαφή με αυτό που αργότερα θα αντιλαμβανόμουν ως ποίηση. Κι ακόμη και σήμερα, δεν έχω ακούσει τίποτα πιο έξοχα ποιητικό από αυτό. Ο χειμώνας, η εποχή που ο ήλιος γίνεται ξανά νόστιμος, ποθητός. Η αναζήτηση αυτού που χάνουμε, η γλυκάδα της μισής γεύσης του απολεσθέντος αγαθού. Αγαπάς μια κατάσταση, αγαπώντας πρώτα αυτό που της λείπει.

Και ύστερα ήρθες εσύ. Και ενοστίμισαν και οι φόβοι μου. Έρωτας.

Aν φοβάμαι τώρα; Όχι, δε φοβάμαι. Τίποτα δε με φοβίζει, τίποτα δε με ταράζει, τίποτα δεν ποθώ και τίποτα δε βρίσκω άξιο λόγου ή παρατήρησης. Μηδενική διακύμανση εν τη απουσία σου, μια ίσια γραμμή σ’ έναν κόσμο που γυρίζει αδιάφορα και χωρίς σκοπό.

Η γυναίκα του πρωινού τρένου (Καστανιώτης, 2018)

Νάντια Δουλαβέρα

Η Νάντια Δουλαβέρα μεγάλωσε στο Ζευγολατιό Κορινθίας. Σπούδασε στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτιστική Διοίκηση (Πάντειο) και τη Λογοτεχνία (Birkbeck, Λονδίνο). Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τον τίτλο Μεσοτοιχία (εκδόσεις Μελάνι, 2018) διακρίθηκε το 2019 με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Γιάννης Βαρβέρης» από την Εταιρεία Συγγραφέων και βρέθηκε στη βραχεία λίστα του περιοδικού Ο Αναγνώστης. Γράφει στίχους για τραγούδια [«To Πρώτο Βλέμμα» (cd), 2020]. Ζει στην Αθήνα.

***

ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΥΠΝΟΣ

Παιδί, είχα ανήσυχο ύπνο
ξύπναγα μέσα στη νύχτα
γύριζα τα δωμάτια
άνοιγα τα παράθυρα
στο χερούλι της πόρτας με προλάβαιναν
έτοιμη να λακίσω.

Ξεσηκώνανε βιβλία ψυχολογίας
τρέχανε στα ευχέλαια
ραντίζανε το μαξιλάρι με αγιασμό
‒να βρει ησυχία  το παιδί‒
λίγο ο Φρόυντ, λίγο ο πάτερ της ενορίας
κοντέψανε να λαλήσουνε.

Τίποτα.
Ήθελα μόνο να τους χαλάω τον ύπνο.

Μεσοτοιχία (Μελάνι, 2018)

Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου

Η Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου γεννήθηκε το 1993 στο Ηράκλειο. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και συγκριτική λογοτεχνία στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφια διδακτόρισσα του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η Δεύτερη νεότητα, το πρώτο της βιβλίο ποίησης, απέσπασε το βραβείο Θράκα.

***

«Το χαμόγελο της Γερτρούδη Στάιν» (απόσπασμα)

Ας χαϊδέψουμε τη στρογγυλότητα
του κόσμου.
Θα ξαπλώσουμε κάτω από το δέντρο
και θα κοιτάξουμε τον μπλε ουρανό
μέσα από τα κλαδιά.
Τις μέρες με αέρα θα καταφύγουμε
πίσω από τους βράχους
και θα αγαπηθούμε όπως τα ζώα
με τρυφερό εγωισμό.

Δεύτερη νεότητα (Θράκα, 2020)

Ακριβή Κακλαμάνη

Η Ακριβή Κακλαμάνη γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Διακρίθηκε στον 1ο και στον 2ο Διαγωνισμό Δημιουργικής Γραφής «Μίμης Σουλιώτης», το 2014 και το 2016. Τα βραβευμένα ποιήματα δημοσιεύτηκαν σε συλλογικά έργα από τις εκδόσεις Δίγαμμα και Libron Εκδοτική αντίστοιχα. Ποιήματά της δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Ποιητική το 2015. Το 2018 εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Μιλημένο νερό από τις εκδόσεις Πατάκη.

***

ΑΜΑΧΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ

Ένα τόξο χωρίς βέλος
τέντωνα.
Τέντωνα περισσότερο.

Εμμονή: το πείσμα μιας στέρησης.

Στο τέλος
έμεινε η απορία.
Πώς;
Ως.

Κάπως έτσι αγαπηθήκαμε ή τουλάχιστον ισχυριστήκαμε.
Είχαν τελειώσει, βλέπεις, τα πολεμοφόδια.
Όσα είχαμε και άλλα που νομίζαμε.

Γερνώντας οι άνθρωποι γίνονται πιο ευάλωτοι
όχι πιο αληθινοί – όχι.
Η αλήθεια (αν υπάρχει) εμφανίζεται στην αρχή.

Μιλημένο νερό (Πατάκης, 2018)

Δήμητρα Λουκά

Η Δήμητρα Λουκά γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1970. Είναι φιλόλογος και εργάζεται στην ιδιωτική εκπαίδευση. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά Ο Αναγνώστης, Bookpress, Φρέαρ, Fractal, Διάστιχο και στο Διάσελο. Συμμετείχε στη συλλογική έκδοση διηγημάτων με το διήγημα «Το μυστικό» (επιμ. Αμάντα Μιχαλοπούλου, εκδόσεις Καστανιώτη, 2018). Από τις εκδόσεις Κίχλη κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων της Κόμπο τον Κόμπο (Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου 2019 του περιοδικού Ο Αναγνώστης).

***

Γυρισμὸς

ΣΩΠΑ. Μὲ τὸ μοιρολόι δὲν ἔρχεται πίσω. ῎Αλλα θέλει ὁ πεθαμένος γιὰ νὰ κουβεντιάσει πάλι μὲ τοὺς ζωντανούς. ῞Αμα θέλεις νὰ γυρίσει, ἄκου με πῶς θὰ κάμεις: τὴν ὥρα ποὺ θὰ τοῦ σταυρώνεις τὰ χέρια, θὰ τοῦ βάλεις κερὶ στὸ δεξὶ καὶ λιβάνι στ’ ἀριστερό. Μ’ αὐτὰ θὰ βάνει σημάδια, καθὼς θὰ ἀκολουθάει τὸ Χάροντα, κι ἔτσι θὰ μπορέσει νὰ σκωθεῖ μιὰ νύχτα καὶ νὰ βρεῖ τὸ δρόμο τοῦ γυρισμοῦ. Τὸ ψυχοσάββατο τῆς Πεντηκοστῆς, ποὺ ἡ ψυχούλα τ’ περιδιαβαίνει ἀκόμα στὸν ἀπάνου κόσμο καὶ δὲν ἔχει προλάβει νὰ βγάλει κλώνους στὸ χωράφι τοῦ Χάρου, θὰ πᾶς κρασὶ γλυκόπιοτο καὶ λειτουργιὰ ξεροζυμωμένη στὸν παπὰ νὰ τὰ διαβάσει. Θὰ βάλεις στὴν κανίστρα καὶ τρία κεριὰ ἀπὸ κερήθρα νωπή, νὰ μοσχοβολᾶν ὅταν καίονται, γιὰ νὰ φχαριστηθεῖ ἡ καρδούλα τ’ καὶ νὰ σὲ πεθυμήσει πάλι. Τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς ἀπολείτουργα, θὰ σταθεῖς ἀπάνου ἀπ’ τὸ μνῆμα τ’ νὰ τὸν ξυπνήσεις μὲ λόγια γλυκά: «Σήκω, ψυχή μου, ἀπ’ τὴ γῆ κι ἀπὸ τὸ μαῦρο χῶμα, κάμε τὰ νύχια σου τσαπιά, τὶς ἀπαλάμες φτυάρια κι ἅπλωσε τὸ χεράκι σου καὶ πιάσε τὸ δικό μου».

Κόμπο τον Κόμπο (Κίχλη, 2019)

Μιχάλης Μαλανδράκης

Ο Μιχάλης Μαλανδράκης γεννήθηκε το 1996 στα Χανιά. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Λυκούργου Σταυράκου και είναι απόφοιτος του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Πάντειου Πανεπιστημίου. Διηγήματά του έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους. Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί το βιβλίο του Patriot.

***

Νιώθω καλύτερα κι αποφασίζω να πιω τον καφέ μου στη στοά στη Μητροπόλεως. Έχω δύο επιλογές: ή τα παρατάω όλα και γυρίζω πίσω –μόνο με δυο χιλιάρικα καβάντζα– ή μένω εδώ. Τώρα που έστρωσα δρόμο θα φύγω; Κι επάνω τι θα κάνω; Θα μένω με τον πατέρα και τη μάνα; Και τι θα τους πω; Δυο χιλιάρικα σε πέντε χρόνια; Aποτυχία. Ο καφετζής μού σερβίρει τον ελληνικό και κάθεται στο διπλανό τραπέζι απλώνοντας το πόδι του στην καρέκλα. – Έχει δουλειά σήμερα; τον ρωτάω περισσότερο από περιέργεια ν’ ακούσω τι φωνή μπορεί να έχει ένας τέτοιος τύπος. – Μπα, τι να ’χει; Τους γνωστούς. Ήρεμη φωνή, χαμηλή, με παύσεις, όπως του ταιριάζει.

Patriot (Πόλις, 2019)

Σοφία Μπραϊμάκου

H Σοφία Μπραϊμάκου γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα και είναι κειμενογράφος. Έχει συνεργαστεί με πολλά έντυπα ως δημοσιογράφος, μεταφράστρια, επιμελήτρια ύλης και αρχισυντάκτρια, καλύπτοντας θέματα που αντλούνται κυρίως από τη σύγχρονη ζωή και τον πολιτισμό.  Το πρώτο της βιβλίο, Ματάμπρε (εκδόσεις Νεφέλη, 2018), τιμήθηκε με το βραβείο «Μένης  Κουμανταρέας»  το 2019, και  ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Διηγήματος – Νουβέλας.  Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες όπως το Οροπέδιο, το Φρέαρ και ο Χάρτης

***

[Καμιά σουπίτσα]

… με τη γλώσσα έξω τρέχω στην πόλη την τελευταία μέρα του κόσμου, λέω ένα γεια στον Δρομέα έξω από το Χίλτον, που δεν είναι πια ξενοδοχείο αλλά το στρατηγείο της ρομποτικής αλογόμυγας, κι όταν επιτέλους σε δω να έρχεσαι εξοντωμένος από τη δική σου σκυλίσια μέρα, σου γλείφω τα χέρια σαν πιστός σκύλος που κάνει κόλπα στο αφεντικό του.

«Παράτησα το αμάξι κι ήρθα τρέχοντας από την Κηφισίας», μου λες γεμάτος καμάρι.

Δεν είσαι και κανένα παιδάκι. Στο μέτωπό σου ρέει ο ιδρώτας της ανάγκης, στο αυλάκι πάνω στο αριστερό μάγουλο λιμνάζουν οι υποχωρήσεις, οι ενοχές και η αγάπη. Βρέχει απαλά κι έχει βάλει μια ελαφριά φθινοπωρινή ψυχρούλα. Δεν είμαστε όμορφοι πια. Όμως δες μας, ζούμε την πιο όμορφη εποχή, την πιο όμορφη στιγμή της πιο όμορφης μέρας. Περπατάμε στη μέση της λεωφόρου διατυμπανίζοντας το στάτους που μας δίνουν οι εκπτώσεις και η φθορά. Δεν φοβόμαστε τη συντέλεια. Είμαστε η αρχή και η συντέλεια μαζί.

Ματάμπρε (Νεφέλη, 2018)

Τάκης Κατσαμπάνης

Ο Τάκης Κατσαμπάνης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή και εργάστηκε ως φιλόλογος. Το  2007 έφυγε στην Αυστραλία για τέσσερα χρόνια, όπου δούλεψε ως γλωσσολόγος και δημοσιογράφος. Καρπός της διαμονής στους Αντίποδες είναι το πρώτο του βιβλίο Walkabout από τις εκδόσεις Εξάρχεια. Το Θυμάμαι Σοκολάτα από τις εκδόσεις  Έρμα είναι  το δεύτερό του βιβλίο.

***

Αυτή την αποστολή της μνήμης, Μαργαρίτα, δεν πρέπει να είμαστε μόνο εμείς που θα αναλάβουμε, θα την εμπιστευτούμε στους άλλους. Εμείς οι δυο –ευτυχώς που γίναμε δύο, θάνατος θα ήταν να τα κρατήσουμε όλα μέσα μας χωρίς κανένα άνοιγμα– δεν μπορούμε να τα φυλάξουμε μόνοι μας, η μνήμη των άλλων θα τα δικαιώσει, όπως η μίτωση των κυττάρων θα διχοτομηθεί, η απώλεια θα φυλαχτεί καλύτερα, όπως εσύ φύλαξες την απώλεια του Σταύρου.

Σήμερα ένας γέρος στο τρένο με πλησίασε και πρώτα μου ζήτησε συγγνώμη για τη φλυαρία του –«συγγνώμη που σας ενοχλώ»–, αλλά κατέβαινε στον Πειραιά και θυμήθηκε το νησί του, ότι ζούσαν στην κορυφή του γκρεμού, στο χείλος του, και εκείνοι παιδιά έκαναν μπάνιο, βουτούσαν εκατό μέτρα πιο κάτω, στην ρίζα της απότομης πλάγιας, και έβγαινε η μάνα του στο μπαλκόνι που κρεμόταν στον κάθετο βράχο και τους φώναζε: «ελάτε να φάτε!» και η φωνή της αντηχούσε στην καλντέρα. Μου έκανε τόση εντύπωση αυτή η σκηνή, φαντάσου, όλος ο κόσμος δικός τους σαν Πρωτόπλαστοι, μόνοι στο σύμπαν, τίποτα δε διαμεσολαβούσε, η ουσία των πραγμάτων δίπλα τους……. …και εγώ τώρα φυλάω αυτή τη μνήμη του γέροντα, που κατέβαινε στο λιμάνι να ξαναθυμηθεί, και τη δίνω σε εσένα και θα τη δώσω και σε άλλον να τη φυλάξει καλύτερα.

Γι’ αυτό θα γράψω για σένα, Μαργαρίτα, γιατί έχεις αυτή τη φωνή. Δεν θυμάσαι τίποτα, αλλά όλα τα ξέρεις. Από κρυπτομνησία.

Θυμάμαι Σοκολάτα (Έρμα, 2020)

Γιάννης Καρπούζης

O Γιάννης Καρπούζης γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ. Ασχολείται με τη διαχείριση του χώρου και την οργάνωση του χρόνου εκφραζόμενος με τα Μέσα της εικόνας, του λόγου και των μυθολογιών. Το 2019 εξέδωσε το ποιητικό βιβλίο Ο χάρτινος χρόνος τέλειωσε (εκδόσεις Πανοπτικόν, βραβείο του περιοδικού «Ο Αναγνώστης») και το 2020 ολοκλήρωσε το υβριδικό φιλμ-δοκίμιο Νίκος Καρούζος: ο δρόμος για το έαρ (101′, βραβείο ΕΚΚ).

***

Ο ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

αφού αγαπάς μια γυναίκα από χαρτί
είσαι κι εσύ ένας χάρτινος άνθρωπος

Δε πα να τρέχουνε τα αστέρια·
εδώ κάτω,
μασήσαμε πολλά σπασμένα
πιο μέσα από το στόμα
που λέγονται χρόνια ή
αναμνήσεις που βράζουν στον πυρετό:
παρανάλωμα είναι εκείνες οι μέρες που σε θυμάμαι
κουβαλάω στην τσέπη ένα χαμόγελο μάλλινο
περασμένης πρωτομαγιάς,
είναι που δεν καταλαβαίνω τίποτα
κι όλο λέω θα σε ξαναβρώ,
κι ας στήθηκαν συρματοπλέγματα,
φεγγαράκια σε νησιά
–πολλοί καημοί στο μάρμαρο–
τελικά οι φωνές
αρχίζουν από το ακουστικό
και φτάνουν βαθιά μες στα συντρίμμια
πόσο βάρος είχε ο χρόνος
τώρα – δα
θα σου’ χω μια κάποια απάντηση
ένα κομμάτι χαρτί ζύγισε.
Τίποτα παραπάνω.